Dorobis Andrzej (1815–1883), ksiądz, ur. 26 XI w Żabikowie woj. białostockie, wstąpił w r. 1832 do zgrom. ks. misjonarzy w Warszawie, gdzie został w r. 1838 kapłanem. W l. 1838–47 był D. profesorem seminarium diec. w Lublinie, następnie do r. 1850 w Włocławku. Zwrócił tu uwagę zdolnościami naukowymi i administracyjnymi, pilnością oraz zamiłowaniem do dziejów ojczystych. Dn.23 I 1851 został w Warszawie asystentem domu św. Krzyża, a 21 VIII proboszczem tamtejszej parafii oraz dyrektorem ss. miłosierdzia i wizytatorem generalnym ks. misjonarzy na ziemiach polskich. D. wprowadził w kościele św. Krzyża w Warszawie w r. 1852 pierwsze w Polsce nabożeństwa majowe. W r. 1858 zaś polecił artyście A. Pietruskiemu wykonać z cementu przed kościołem słynny posąg Chrystusa dźwigającego krzyż, zastąpiony w r. 1898 obecnym z brązu. Dawny pomnik ufundował i podał jego wzór – »przez siebie wyidealizowany i wyrysowany« – hr. Andrzej Zamoyski. W charakterze wizytatora prowincji polskiej zgromadzenia zreformował D. w r. 1852 w myśl uchwały konferencji episkopatu austriackiego studia teologiczne w krakowskim seminarium duchownym, prowadzonym przez ks. misjonarzy. Doprowadziło to w r. 1857 do złączenia Wydziału Teolog. U. J. z Diecezjalnym Instytutem Teologicznym na Stradomiu pod nazwą: Institutum Dioecesanum cum Facultate Theologica Universitatis Jagellonicae adunatum. Stan ten trwał do r. 1878, w którym Wydział Teologiczny U. J. został znów usamodzielniony.
Obok zajęć swego urzędu oddawał się D. pracy wydawniczej i gromadzeniu wiadomości do dziejów Kościoła w Polsce. Przez wszystkie lata wizytatorstwa swego (1851–60) prowadził dokładny dziennik czynności. W r. 1856 dokonał w Warszawie piątego wydania »Cantionale ecclesiasticum« ks. P. Rzymskiego, z dodatkiem własnym, a w roku następnym trzeciego wydania tegoż autora »Wykładu obrzędów kościelnych«, znacznie przerobionego i powiększonego. Równocześnie pracował nad nowym wydaniem przekładu historii kośc. ks. Szymona Bielskiego. W późniejszych latach dostarczył D. ks. bpowi M. Nowodworskiemu materiałów historycznych do artykułów »Misjonarze« i »Misjonarze w Polsce« w jego encyklopedii. Nadto pozwolił ks. bpowi Edw. Likowskiemu w »Dziejach Kościoła unickiego« obficie korzystać z rękopiśmiennej swej pracy na ten temat.
Zdolny i przewidujący, lecz także pewien siebie i nieugięty w zamierzeniach, budził D. nierzadko opór i niechęć podwładnych. Stąd miał ciągle przeróżne trudności. Skargi zaś i oszczerstwa zanoszone do władz zwierzchnich w Paryżu spowodowały tam również nieufność do niego. Wreszcie został D. w r. 1859 złożony z dyrektorstwa ss. miłosierdzia, a w lipcu roku następnego także z wizytatorstwa ks. misjonarzy. W następnych latach był on profesorem seminarium duchownego w Warszawie i Płocku, proboszczem w Zadusznikach (1867–73) diec. płockiej, wreszcie oficjałem i prałatem archidiakonem przy katedrze w Sejnach, gdzie zmarł 8 V 1883.
Dorobis A. ks., Księga do zapisywania ważniejszych wypadków w Zgromadzeniu od r. 1851, rkp.; Rzymski P. ks., Wykład obrzędów kościelnych, wyd. III, W. 1857; Elenchus cleri archidioec. Varsav. 1851–1864; Enc. Kośc. Nowodworskiego, XIV, »Misjonarze« i »Misjonarze w Polsce«; Elenchus cleri dioec. Crac. 1858–1878; »Przegląd Katolicki« 1883, nr 23; Księga pamiątkowa trzechsetlecia zgromadzenia ks. misjonarzy, Kr. 1925.
Ks. Franciszek Śmidoda